Even leek de wereld alleen uit donkergrijs en zwart te bestaan. Kleuren verdwenen uit mijn gedachten en maakten plaats voor donkere grijstinten. Mijn geest liet geen ruimte voor ook maar een enkel spoortje kleur. Mijn omgeving was al gekleed in een stemmig zwart met grijs en nu had ook mijn geest dat overgenomen. Overmand door een vreemd wee gevoel, dat bestempeld kan worden als gemis, vulden mijn ogen zich met tranen, groeide mijn verdriet. Mijn hart vulde zich met zwart in uren durende seconden.
Enkel de zon leek roet in het eten te willen gooien en niet mee te doen aan mijn, met zwart gevulde, hart. Want net toen mijn geest de kleuren verdreef en mijn hart vervuld werd met zwart, scheen zij haar licht de ruimte in. Stiekem om een hoekje, doordringend tot in het diepst van mijn ziel. Hier had ik om gebeden! En God had mij verhoord.
donderdag 17 januari 2008
Abonneren op:
Posts (Atom)