maandag 17 maart 2008

Bloedrode rozen

De pijn in mijn hart is groeiend en bloeiend. Bloedrode rozen kruipen omhoog, langs de wand van mijn hart. Tranen vervullen mijn ogen, om wat geweest is en nooit meer hier zijn zal. Om het nu pas beseffen van dat wat voorbij is, van dat wat gedacht is, van dat wat gezien is, van dat wat nooit meer zijn zal als het was.
De doornen van de bloedrode rozen steken mijn hart wanneer ze groeien naar omhoog. Mijn hart krimpt ineen, en vult zich dan weer met tranen en pijn. De bloedrode rozen raken mijn hart, prikken mij, steken mij, tot ik het uit wil schreeuwen van pijn en verdriet, om wat voorbij is en nooit meer wezen zal. Ik wil ze snoeien, die bloedrode rozen, ik wil ze kwijt. Maar snoeien lukt niet meer, het is voorbij…