‘Bah’ is een leugen!

Soms loop je in het leven opeens wijze mensen tegen het lijf. In de meeste gevallen blijft het niet alleen bij het punt dat ze alleen wijs zijn, maar komt het ook tot het overbrengen van die wijsheid, inzichten en levenslessen. Dit overkwam ook mij.

Sommige mensen in mijn omgeving weten dat ik de laatste tijd niet helemaal lekker in m’n vel zat. Ik was vaak en veel moe, zag het leven met enige regelmaat een stuk zwarter dan voorheen en kon soms de moed niet opbrengen om mezelf bijeen te rapen en stug door te gaan.
Nee, ik was niet depressief, hooguit op weg daar naartoe, maar ik weigerde depressief te zijn. Het feit dat ik nog iedere morgen mezelf zover kon krijgen dat ik toch uit m’n bed stap was een zeer positief teken.
Deze blog is bedoeld om iets door te geven van de wijze les die ik mee kreeg van een wijs man.

Wat ik net verteld heb, schetst ongeveer de achtergrond van het gesprek. Die dag zag ik niet zitten. En niet alleen die dag, maar ook de volgende en de daarop volgende en de daarop volgende enzovoort… Een tamelijk moedeloos vooruitzicht dus. Om iets van mijn stemming weer te geven had ik, zoals ik vaker doe, iets neergeschreven in m’n msn-naam.
Simone – Bah…
Niet echt heel inspirerend en opbeurend, maar wel een duidelijke indicatie van mijn stemming. Maar daarmee begon het gesprek.
‘Bah is een leugen ;)’ sprak hij de eerste zin. Lekker is dat, dacht ik bij mezelf en dat vertelde ik hem ook. Het was op dat moment namelijk wel de samenvatting van mijn gevoel. ‘Het leven is goed, mooi en genieten. Alles wat daar tegenin gaat, moet wijken voor die waarheid. Wat je nu voelt en ervaart ontken ik niet, maar het is wel een leugen over het leven. Jaaa, er is HOOP ;) ..dat lijkt me ook een mooi woord, leuker dan bah.’
‘Ja, ik wil voorkomen dat je je gevoel gelijk gaat stellen met de waarheid over het leven… :) Daarom zeg ik ook: watch your mind.’
‘Denk de waarheid en laat dat je leven beïnvloeden. Iedere dag is een dag van God, een dag van bestemming met Hem, een dag die barst van leven, mooie dingen en trieste dingen, maar per definitie goed omdat ik in Hem leef. Gedachten zijn niet goed of slecht, ze zijn waar of niet waar, ze weerspiegelen de bedoeling van dit leven of niet. Als je denkt: deze dag wordt het niks en vervolgens denk je: deze gedachte is slecht. Dan denk je vervolgens: ik heb slechte gedachten, ik ben slecht… shoot: een slechte dag en een slechte ik.’ Neem gedachten gevangen en breng ze bij Christus.[1] Dus niet denken: slechte dag, slechte ik, maar als je denkt: deze dag wordt het niks, denk dan vervolgens: dat is niet waar, dat is onzin.’

‘Kijk eens naar buiten… de dag die je net buiten zag heeft God gemaakt, en Hij wou jou er deel van uit laten maken. Dat is een van de bewijzen van Zijn liefde voor jou.’

Het klonk heel simpel zoals hij het vertelde, maar ondertussen weet ik dat het strijd kost, veel strijd om iedere dag weer vanuit die waarheid te leven. En de ene dag lukt dat beter dan de andere dag. Ik lees nog regelmatig het gesprek wat we hadden na.
‘Iedere dag is een dag van God’ en ‘het is niet waar dat ik slecht ben, omdat ik slecht denk’, twee wijze woorden van een wijs man, want ‘bah’ is een leugen…

[1] 1 Kor. 10:5

Verwondering...

Ken je dat gevoel, dat je zou willen dat je schilderen kon? Dat je zo mooi zou kunnen tekenen en kleuren neerleggen op papier? Op zo’n manier dat mensen er de werkelijkheid, gezien door jou ogen, door kunnen zien.

Het beeld, wat ik zie, roept zo’n verwondering op. Alles is prachtig gemaakt, geschilderd, geschapen…
De scherpe contouren van verticale stukken, met daarachter een wit, grijze achtergrond, met lichte pastel kleurige tinten. Een fel wit, gele bol, die de zon genoemd zou worden. Vandaar uit zouden de kleuren terugkomen. Pastelgeel, daarna pasteloranje, pastelroze, pastelpaars, pastelblauw en in alles een ijzige witheid, alsof de Maker ervan geschilderd heeft met slechts weinig geconcentreerde waterverf.
De ijzige kou gevangen in het beeld dat op mijn netvlies staat gebrand. Nergens felle kleuren, alleen in contrast, de diepe afwezigheid van kleur in de contouren van de bomen. Sommige recht omhoog, andere kronkelig. De een dik en statig, een ander dun en iel. Allen gekneed door die Ene. Die Ene die verwondering schept!

Het kloosterleven (Deel 3/3)

Donderdag 19 juli.
Gisterenavond heb ik besloten dat ik eerder weg ga. Mijn oorspronkelijke plan was om te blijven tot en met zondag, zodat ik een hele week zou meedraaien in het leven van gebed van deze zusters. Nu heb ik besloten om vanmiddag weg te gaan.
Om half 6 ’s morgens schrijf ik: ‘ Het is momenteel half 6 ’s morgens en ik ben al ruim 2 uur uit bed. Ik ben naar de nachtwake geweest. Het was erg mooi, toch wil ik hier weg… Ik kan er niet tegen dat ze hier blijven bidden voor de overledenen en dat ze bijna iedere keer door Maria tot Jezus bidden in de vorm van de Mariale doxologie. Het staat me meer en meer tegen. Ook de muziek/liturgie vind ik moeilijk. Enerzijds is het heel rustig en sacraal, anderzijds kan je niet eens een keer lekker uit volle borst meezingen of een keer iets anders doen dan de liturgie voorschrijft.
…
De stilte hier is wel echt heerlijk en ik vraag me af of deze thuis terug te vinden is. De vragen waarmee ik ben gekomen heb ik nog steeds. Toch heb ik ook gevonden wat ik zocht… stilte. Aan de andere kan zit er, sinds ik gisteravond besloten heb om vandaag al naar huis te gaan, een soort onrustige nieuwsgierigheid: hoe zou het gaan als ik weer thuis ben? Wat zullen ze ervan zeggen als ik eerder thuiskom? Wat vertel ik iedereen en wat niet?
Ik kan heel makkelijk en naar waarheid zeggen dat ik hier bitterslecht kon slapen… toch is dat niet de reden dat ik weg wil. Natuurlijk heeft het ook een rol gespeeld in de beslissing, maar dat niet alleen.
Stiekem verlang ik naar een beetje nuchterheid en weet ik voor als ik een volgende keer weer rust en regelmaat zoek, dat ik beter kan kijken voor een protestants klooster.’

Ondanks mijn gegroeide afkeer van de Mariale doxologie, wil ik deze serie over mijn kloosterervaringen daarmee afsluiten, net als zij iedere dienst eindigden met:

‘Laten wij God loven.
Wij danken U, God
Gezegende moeder van God, Maria,
U gedenkend, bevelen wij onszelf,
Elkander, en heel de wereld, door U
Aan Christus onze God. Amen.’

Het kloosterleven (Deel 2/3)

Dinsdag 17 juli.
Mijn dag begint al vroeg. De nonnen zijn gewoon om iedere dag om 4.05u te beginnen met de nachtwake. En net als voor ieder getijde, luidt de klok. Ook ik hoor hem en ben blij dat ik nog even in mijn bed mag blijven liggen. Mijn oor protesteert wanneer ik te lang op ‘m heb gelegen, kreunend draai ik me om, om erachter te komen dat het kussen en de rest van het bed eigenlijk heel hard is. Ach, wat geeft het, denk ik bij mezelf, een paar dagen Spartaans leven moet vol te houden zijn. De zusters leven hier hun hele leven, dus waar maak ik me druk om?

Om 7.10u begint de klok weer te luiden. Ditmaal ben ik er op voorbereid. Ik zoek mijn bijbel en dagboekje bij elkaar en loop naar de kapel.
Ik merk dat ik vroeg ben, veel zusters zijn er nog niet en ook veel gasten zitten nog niet in de, voor gasten bestemde, banken. Kijkend naar de zusters verbaas ik me over de leeftijd van sommige zusters. Weer komt de vraag bij mij naar boven: ‘Wat bezield deze zusters om hun leven weg te gooien en opgesloten te willen worden in een klooster?’
Met dat ik mezelf in gedachten deze vraag hoor stellen besef ik dat ik een oordeel vel, waarvan ik geen recht heb om het te vellen. Daarnaast zegt deze uitspraak meer over mij, dan over hen. Ik houd teveel van deze wereld om eruit weg te gaan. Anderzijds ben ik van mening dat mensen vaak meer voor God kunnen betekenen buiten een klooster dan daarin. Zo lopen er bijvoorbeeld nog genoeg weeskinderen rond in Afrika, in de sloppenwijken in Zuid-Amerika wonen ook nog genoeg mensen, en zelfs in West-Europa en Nederland is er nog genoeg te doen voor daklozen, zwervers en prostituees. Maar wie ben ik, dat ik voor God mag beslissen waar Hij mensen wil hebben? Om te beslissen voor God, wat Hij wil doen? Nadenkend over deze vragen, lezend en biddend, zoekend naar God kom ik de dag door.

Vertrouwen...

Vertrouwen…
wat is dat?
Hopen op iemand?
Geloven in iets?
Of is het ‘geloof in iemands trouw en eerlijkheid’?
Maar als dit het dan is…

Vertrouwen…
hoe moet je dat doen?
Moet je een cursus volgen?
Of hard bidden om ’t geluk,
de juiste mens te treffen?
Of juist wachten tot je het op een briefje uit de hemel krijgt?
Nee… vertrouwen… vertrouwen moet je met je hart.

Vertrouwen…
maar op wie dan?
De buurvrouw?
Of op verstand en eigen inzicht?
Of moet je juist hard bidden om ’t geluk
de juiste mens te treffen?
Nee… vertrouwen moet je leren… oefen maar op God.

Het kloosterleven (Deel 1/3)

Maandag 16 juli.
Na een vermoeiende reis rijdt ik door de poort van het klooster, zet de motor uit en luister. Het is oorverdovend stil. De rust en de stilte zijn overweldigend, nog geen kwartier geleden reed ik in het hectische verkeer en nu mag ik genieten van de stilte… Het is raar, enerzijds zijn de rust en stilte mooi en kalmerend, anderzijds is het bijna beangstigend, confronterend. Terwijl ik zo zit te mijmeren, begint de klok te luiden… tijd voor de vespers.

In de stilte van de kapel, kijk ik om me heen… ik blijk niet de enige te zijn die de rust opzoekt van het klooster. Om mij heen zitten ongeveer 8 mensen, veelal vrouwen, van alle leeftijden. Weer klokgelui… iedereen staat op. Een orgel klinkt en de nonnen zetten in:

God, kom mij te hulp.

Heer, haast U mij te helpen.

Eer aan de Vader en de Zoon en de heilige Geest.

Zoals het was in het begin en nu en altijd

en in de eeuwen der eeuwen. Amen.

Dan volgen nog enkele psalmen, ik verbaas me over de klank van de ongeveer 30 vrouwen in het koor. Samen brengen ze de psalmen op gregoriaanse wijze ten gehore, biddende en tot eer van God. Na een lezing uit Efeze en het zingen van de lofzang van Maria is de vespers afgelopen.

Tijd voor het avondeten. Veel van de mensen die ik ook in de kapel zag zitten, druppelen de refter binnen. Snel tel ik: 9 mensen. 1 vrouw heb ik al gesproken, net als ik, studeert ze theologie. Na het avondeten vertrekt ze meteen, vertelt ze, terwijl mijn hart protesteert tegen de woorden. Ik had veel van haar kunnen leren, ze straalt liefde uit. Liefde voor God en de wereld.
Als ik later op de avond, na de completen, op mijn kleine kamertje zit na te denken, realiseer ik me opeens dat het niet vanzelfsprekend is om in een klooster te gaan wonen. Ik ben benieuwd naar de drijfveren van deze vrouwen.

Wie ben ik...

Momenteel ben ik een boek aan het lezen met de titel ‘Vrouw wie ben je?’[1]. Misschien vind je het tamelijk lachwekkend klinken, misschien ook niet. Anyway, dit boek is mij aan het helpen bij het nadenken over wie ik ben. Ik heb op die vraag nog lang geen antwoord geformuleerd, want het is een lastige vraag, want wie ben ik? En om het op jou te betrekken: wie ben jij? Ik zal kort mijn gedachten over het onderwerp laten gaan… alvast een voorproefje geven. Ik hoop er later meer over te vertellen, maar nu dus even nog niet… wel alvast een begin van het antwoord.

Een antwoord formuleren op die vraag is moeilijk. Antwoord geven op de vraag wat doe je, is te doen. Zo kan ik vertellen dat ik theologie studeer en bijna klaar ben met m’n eerste jaar. Ook kan ik vertellen dat ik graag lees, praat met mensen en hobo speel. Maar dat is niet echt een antwoord op de vraag: Wie ben ik?
Is het vertellen van mijn leeftijd, kerkelijke achtergrond, gezinssamenstelling en het beschrijven van mijn uiterlijk dan het antwoord op de vraag wie ik ben? Volgens mij ook niet. Ik zou immers nog steeds in grote lijnen dezelfde Simone zijn, wanneer ik meer of minder broertjes of zusjes had, of wanneer ik opeens bruine ogen zou hebben.
Nee, volgens mij gaat de vraag wie ik ben, gaat veel dieper.

Wanneer ik namelijk over die vraag nadenk, lijkt het diepst van mijn wezen, van mijn bestaan, erbij betrokken te zijn…Maar dan komen we bij de vraag: ‘wat is dan het diepst van mijn wezen, van mijn bestaan?’ Ik kan je vertellen dat ik het echt niet weet, behalve dan dat ik zeker weet dat God erbij betrokken is.
Denk er ook maar eens over na: Wie ben jij? En hoe hoort God daar bij?

[1] Willy Bakker-Huizinga, Vrouw wie ben je?, over zelfbeeld en eigenwaarde van vrouwen (Kampen: Voorhoeve, 2000).

Mijn eerste blog..

Hallo iedereen,

hier zit ik dan. Vol studie-ontwijkend gedrag even wat te knoeien met blogger en opeens heb ik een account, waarop ik nu probeer een enigszins acceptabele blog te schrijven. Gezien het feit dat ik ook al hyves blogs publiceer, lijkt het me nuttig om deze blog een andere invulling te geven.

Voor de geinteresseerden: op mijn blog op hyves staan gedichten, al dan niet met mijn commentaar erbij. Vaak zijn mijn blogs daar een uiting van Studie-Ontwijkend Gedrag (SOG) en meestal ook niet echt serieus. Het enige serieuze eraan is het feit dat ik er bij tijd en wijle gedichten op zet van anderen die ik erg mooi vind.

Ik ga van deze blog iets anders proberen te maken. Tot nu toe klinkt het misschien weinig serieus, toch ga ik proberen om hier iets meer van mijn leven weer te geven. Het zal geen openbaar dagboek worden, toch hoop ik hier iets kwijt te kunnen. Wat dat iets uit mijn leven is kan varieren: wijsheid en dwaasheid over de zin en onzin van dit leven, maar dan serieus. Hoe je dat voor je moet zien? Geen idee, ik weet het ook nog niet, maar niet getreurd... Ooit komt het goed!

Genoeg inleiding voor de komende blogs. God bless you all!