donderdag 26 juli 2007

Het kloosterleven (Deel 1/3)

Maandag 16 juli.
Na een vermoeiende reis rijdt ik door de poort van het klooster, zet de motor uit en luister. Het is oorverdovend stil. De rust en de stilte zijn overweldigend, nog geen kwartier geleden reed ik in het hectische verkeer en nu mag ik genieten van de stilte… Het is raar, enerzijds zijn de rust en stilte mooi en kalmerend, anderzijds is het bijna beangstigend, confronterend. Terwijl ik zo zit te mijmeren, begint de klok te luiden… tijd voor de vespers.

In de stilte van de kapel, kijk ik om me heen… ik blijk niet de enige te zijn die de rust opzoekt van het klooster. Om mij heen zitten ongeveer 8 mensen, veelal vrouwen, van alle leeftijden. Weer klokgelui… iedereen staat op. Een orgel klinkt en de nonnen zetten in:
God, kom mij te hulp.
Heer, haast U mij te helpen.
Eer aan de Vader en de Zoon en de heilige Geest.
Zoals het was in het begin en nu en altijd
en in de eeuwen der eeuwen. Amen.
Dan volgen nog enkele psalmen, ik verbaas me over de klank van de ongeveer 30 vrouwen in het koor. Samen brengen ze de psalmen op gregoriaanse wijze ten gehore, biddende en tot eer van God. Na een lezing uit Efeze en het zingen van de lofzang van Maria is de vespers afgelopen.

Tijd voor het avondeten. Veel van de mensen die ik ook in de kapel zag zitten, druppelen de refter binnen. Snel tel ik: 9 mensen. 1 vrouw heb ik al gesproken, net als ik, studeert ze theologie. Na het avondeten vertrekt ze meteen, vertelt ze, terwijl mijn hart protesteert tegen de woorden. Ik had veel van haar kunnen leren, ze straalt liefde uit. Liefde voor God en de wereld.
Als ik later op de avond, na de completen, op mijn kleine kamertje zit na te denken, realiseer ik me opeens dat het niet vanzelfsprekend is om in een klooster te gaan wonen. Ik ben benieuwd naar de drijfveren van deze vrouwen.

Geen opmerkingen: