Donderdag 19 juli.
Gisterenavond heb ik besloten dat ik eerder weg ga. Mijn oorspronkelijke plan was om te blijven tot en met zondag, zodat ik een hele week zou meedraaien in het leven van gebed van deze zusters. Nu heb ik besloten om vanmiddag weg te gaan.
Om half 6 ’s morgens schrijf ik: ‘ Het is momenteel half 6 ’s morgens en ik ben al ruim 2 uur uit bed. Ik ben naar de nachtwake geweest. Het was erg mooi, toch wil ik hier weg… Ik kan er niet tegen dat ze hier blijven bidden voor de overledenen en dat ze bijna iedere keer door Maria tot Jezus bidden in de vorm van de Mariale doxologie. Het staat me meer en meer tegen. Ook de muziek/liturgie vind ik moeilijk. Enerzijds is het heel rustig en sacraal, anderzijds kan je niet eens een keer lekker uit volle borst meezingen of een keer iets anders doen dan de liturgie voorschrijft.
…
De stilte hier is wel echt heerlijk en ik vraag me af of deze thuis terug te vinden is. De vragen waarmee ik ben gekomen heb ik nog steeds. Toch heb ik ook gevonden wat ik zocht… stilte. Aan de andere kan zit er, sinds ik gisteravond besloten heb om vandaag al naar huis te gaan, een soort onrustige nieuwsgierigheid: hoe zou het gaan als ik weer thuis ben? Wat zullen ze ervan zeggen als ik eerder thuiskom? Wat vertel ik iedereen en wat niet?
Ik kan heel makkelijk en naar waarheid zeggen dat ik hier bitterslecht kon slapen… toch is dat niet de reden dat ik weg wil. Natuurlijk heeft het ook een rol gespeeld in de beslissing, maar dat niet alleen.
Stiekem verlang ik naar een beetje nuchterheid en weet ik voor als ik een volgende keer weer rust en regelmaat zoek, dat ik beter kan kijken voor een protestants klooster.’
Ondanks mijn gegroeide afkeer van de Mariale doxologie, wil ik deze serie over mijn kloosterervaringen daarmee afsluiten, net als zij iedere dienst eindigden met:
Gisterenavond heb ik besloten dat ik eerder weg ga. Mijn oorspronkelijke plan was om te blijven tot en met zondag, zodat ik een hele week zou meedraaien in het leven van gebed van deze zusters. Nu heb ik besloten om vanmiddag weg te gaan.
Om half 6 ’s morgens schrijf ik: ‘ Het is momenteel half 6 ’s morgens en ik ben al ruim 2 uur uit bed. Ik ben naar de nachtwake geweest. Het was erg mooi, toch wil ik hier weg… Ik kan er niet tegen dat ze hier blijven bidden voor de overledenen en dat ze bijna iedere keer door Maria tot Jezus bidden in de vorm van de Mariale doxologie. Het staat me meer en meer tegen. Ook de muziek/liturgie vind ik moeilijk. Enerzijds is het heel rustig en sacraal, anderzijds kan je niet eens een keer lekker uit volle borst meezingen of een keer iets anders doen dan de liturgie voorschrijft.
…
De stilte hier is wel echt heerlijk en ik vraag me af of deze thuis terug te vinden is. De vragen waarmee ik ben gekomen heb ik nog steeds. Toch heb ik ook gevonden wat ik zocht… stilte. Aan de andere kan zit er, sinds ik gisteravond besloten heb om vandaag al naar huis te gaan, een soort onrustige nieuwsgierigheid: hoe zou het gaan als ik weer thuis ben? Wat zullen ze ervan zeggen als ik eerder thuiskom? Wat vertel ik iedereen en wat niet?
Ik kan heel makkelijk en naar waarheid zeggen dat ik hier bitterslecht kon slapen… toch is dat niet de reden dat ik weg wil. Natuurlijk heeft het ook een rol gespeeld in de beslissing, maar dat niet alleen.
Stiekem verlang ik naar een beetje nuchterheid en weet ik voor als ik een volgende keer weer rust en regelmaat zoek, dat ik beter kan kijken voor een protestants klooster.’
Ondanks mijn gegroeide afkeer van de Mariale doxologie, wil ik deze serie over mijn kloosterervaringen daarmee afsluiten, net als zij iedere dienst eindigden met:
‘Laten wij God loven.
Wij danken U, God
Gezegende moeder van God, Maria,
U gedenkend, bevelen wij onszelf,
Elkander, en heel de wereld, door U
Aan Christus onze God. Amen.’
Wij danken U, God
Gezegende moeder van God, Maria,
U gedenkend, bevelen wij onszelf,
Elkander, en heel de wereld, door U
Aan Christus onze God. Amen.’
1 opmerking:
Hey Simone!
nu is het een paar maanden geleden... je zegt dat je gevonden had wat je zocht, stilte. ben benieuwd hoe je daar nu op terugkijkt... maar dat hoor ik morgen misschien wel :-)
groetekes van mies!
Een reactie posten