Ken je dat gevoel, dat je zou willen dat je schilderen kon? Dat je zo mooi zou kunnen tekenen en kleuren neerleggen op papier? Op zo’n manier dat mensen er de werkelijkheid, gezien door jou ogen, door kunnen zien.
Het beeld, wat ik zie, roept zo’n verwondering op. Alles is prachtig gemaakt, geschilderd, geschapen…
De scherpe contouren van verticale stukken, met daarachter een wit, grijze achtergrond, met lichte pastel kleurige tinten. Een fel wit, gele bol, die de zon genoemd zou worden. Vandaar uit zouden de kleuren terugkomen. Pastelgeel, daarna pasteloranje, pastelroze, pastelpaars, pastelblauw en in alles een ijzige witheid, alsof de Maker ervan geschilderd heeft met slechts weinig geconcentreerde waterverf.
De ijzige kou gevangen in het beeld dat op mijn netvlies staat gebrand. Nergens felle kleuren, alleen in contrast, de diepe afwezigheid van kleur in de contouren van de bomen. Sommige recht omhoog, andere kronkelig. De een dik en statig, een ander dun en iel. Allen gekneed door die Ene. Die Ene die verwondering schept!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten